The color of the moon

krant 1

18 July 1918, Professor Dr Richarz about the color of the moon.

We find some interesting information about the color of the moon in Kosmos as a result of the research of Professor Dr Richarz. Of course, everyone has noticed that the moon has a different color by day and night. By day it appears white, at night it is yellow. Richarz's who researches what cause the blue color of the sky by day already showed some years ago that the air polluted by all kinds of airborne particles, as so-called "cloudy medium", hinders the passage of the white sunlight.

The long red wave rays are generally pass through, while the short wave blue rays are reflected more strongly. This is resulting for us, especially when we turn our back to the sun and only reflected light reaches our eye, in a more or less deep blue color. In thin air, on high mountain peaks or on high balloon tours, the sky seems dark blue, The darker the sky the further one can see.

This blue of the day sky is only disturbed when the moon is showing itself on the firmament and sent its light upon the earth. At night when the moon is the only ruler in the sky, it seems yellow to us. In this very yellow moonlight the blue of the atmosphere is added by day with the yellow, in other words the colors are mixed together. This is why the eye sees the moon as white by day. When at least the blue of the sky does not completely overflow it, in that case the moon remains invisible.

Why do we see the moon yellow in the night? Prof. Richarz also gives a satisfactory answer to this question. One might assume, first of all, that the lunar surface might be rich in yellow iron hydroxide and that this reflects back from the moon to the earth, the originally white sunlight becomes yellowish. It is however more likely that the yellow of the moonlight is also based on refraction in the earth's atmosphere, which also changes the color of the moonlight. You could argue that direct sunlight, despite its passage through the same atmosphere, is not yellow but white, but that is apparently due to the much greater intensity of the direct sunlight.

Original text plus clipping in Dutch:

Over de kleur van de maan vinden we in Kosmos enige interessante mededelingen naar aanleiding van de onderzoekingen van professor dr. Richarz. Iedereen heeft natuurlijk dikwijls opgemerkt, dat de maan bij dag een andere kleur hoeft dan 's nachts. Bij dag lijkt zij wit, 's nachts duidelijk en zuiver geel. Uit Richarz's onderzoekingen over de oorzaak van de blauwe kleur van den hemel bij dag is reeds enige jaren geleden gebleken, dat de door allerlei zwevende deeltjes verontreinigde lucht als z.g- „troebelmedium* den doorgang van het witte zonlicht op bepaalde wijze belemmert; de lang golf de rode stralen worden in het algemeen doorgelaten, terwijl de kort gegolfde blauw we stralen sterker gereflecteerd worden. Dientengevolge schijnt ons de hemel voor al wanneer wij de zon den rug toekeren en dus slechts gereflecteerd licht ons oog bereikt, meer of minder diepblauw. In ijle lucht, op hoge bergtoppen of bij hoge ballontochten schijnt voor het oog de hemel donkerblauw en wel des te donkerder hoe verder de plek waar men heen ziet van de zon verwijderd is.

Dit blauw van den dag hemel verenigt zich alleen wanneer de maan aan het firmament staat met het licht, dat zij de aarde toezendt. Is de maan alleenheerser aan den hemel, dus bij nacht, dan lijkt zij ons geel. Bij dit eigen gele maanlicht voegt zich aan den dag hemel het blauw van de atmosfeer en daar geel en blauw complementair zijn, zoals men twee kleuren noemt, die, vermengd, door het oog als wit gezien worden, zien ze bij dag de maan wit, wanneer tenminste het blauw van den hemel haar niet helemaal overstraalt en zij dus onzichtbaar blijft.

Waarom echter zien we de maan des nachts geel? Ook op deze vraag geeft prof. Richarz een bevredigend antwoord. Men zou allereerst kunnen aannemen, dat het maanoppervlak misschien rijk zou zijn aan geel ijzerhydroxide en dat dit het van de maan naar de aarde teruggeworpen, oorspronkelijk witte zonlicht de gele kleur gaf. Waarschijnlijker echter is, dat het geel van het maanlicht eveneens berust op een werking van de atmosfeer, die als „troebelmedium" ook het door vallend maanlicht verandert. Men zou hiertegen in kunnen brengen, dat het directe zonlicht ons, ondanks zijn doorgang door dezelfde atmosfeer toch niet geel voorkomt, maar dat berust blijkbaar op de zeer veel grotere intensiteit van het directe zonlicht; ook het op zichzelf zeer witte directe zon licht is onderworpen aan den invloed van de atmosfeer als een troebelmedium" maar schijnt ons niettemin wit, omdat elk zeer intens geel door ons oog als wit gezien wordt.

Source: Rotterdamsch nieuwsblad, 18 Jul. 1918.
18 07 1918 klear van de maan min

Share and link to this article.

We use cookies to improve our website and your experience when using it. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. To find out more about the cookies we use and how to delete them, see our privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive plugin by www.channeldigital.co.uk