Apollo 11 Menu

Maanreis van militair belang. 

apollo 11 crew x25 Juli 1969, Ruimteraket bruikbaar in oorlog. De strijd om de maan.

DE ZELFVERLOCHENING van president Kennedy, die er zich op aandringen van een van zijn adviseurs van onthield om over het maanprogramma te spreken als over een „wetenschappelijke onderneming" werd weldra vergeten,dank zij de stroom van propaganda uitgezonden door het ruimte-agentschap zelf. Maar zij paste goed bij de argumenten, die naar voren gebracht werden, toen vice-president Johnson op ietwat selectieve wijze zijn licht had opgestoken bij de door hemzelf gekozen adviseurs.

Deze argumenten werden uiteengezet in een document dat, evenals Webbs eerste salvo in de koude ruimteoorlog vanuit NASA, nooit is gepubliceerd. Dit document onthult een aantal verontrustende waarheden. Tegelijkertijd evenwel draagt dit document er meer toe bij dan enige openbare uiting van enig ambtenaar van het ruimteagentschap om te verklaren waarom twee mannen in hun spichtige ruimtevaartuigen de in vele opzichten nutteloze prestatie hebben Verricht een landing te doen op- een andere planeet. Ofschoon het document nog steeds berust in de geheime archieven van het Pentagon, zijn de schrijvers van deze serie op de hoogte van de essentiële inhoud. Deze samenvatting van de ruimtewijsheid in Washington, op het tijdstip van Kennedy's onherroepelijke belofte, werd opgesteld op een bijeenkomst van NASA-beambten met ambtenaren van het Pentagon gedurende het eerste weekeinde van mei 1961. Het stuk is ondertekend door Robert McNamara, destijds minister van Defensie, en Webb. Het lanceerde Amerika ten volle in het tijdperk van de ruimtevaart mei het soort trompetgeschal dat. vanaf de eerste dagen in Duitsland, altijd op politiek terrein het enig overtuigend argument is blijken te zijn ten gunste van ruimteprojecten.

Naïef

De aanbeveling van Webb en McNamara, gedaan onder het wakend oog van Johnson, werd geschreven zonder dat men kennis droeg van de Russische plannen. werd ten onrechte, eenvoudigweg aangenomen, dat de Russen dezelfde plannen hadden als NASA. N.L. om in zo kort mogelijke tijd een man naar de maan te brengen. Na enige algemene voordelen van een ruimteprogram te hebben opgesomd, vervolgde het document met het plaatsen van de maanlanding in het centrum van de internationale machtspolitiek. Het betoogde met bijna naïeve oprechtheid dat de weg naar de wereldmacht liep via de maan. „Het zijn niet alleen maar de machines maar ook de mens in de ruimte die spreken tot de fantasie van de wereld", schreven Webb en McNamara. „Wat deze natie nodig heeft is een positief besluit te nemen voor het uitvoeren van ruimteprojecten welke tot doel hebben het nationaal prestige te vergroten". Dit doel moest nagestreefd worden, ofschoon werd toegegeven dat „de wetenschappelijke, commerciële of militaire waarde van de onderneming misschien volgens normale maatstaven bijkomstig is en economisch niet gerechtvaardigd". De ruimte is van krachtige symbolische waarde: „Dramatische prestaties op dit terrein symboliseren de technologische macht en het organisatievermogen van een natie en dragen, om redenen zoals de genoemde. bij tot het nationaal prestige"

Wapenproductie

Aangezien dit een boodschap was, gericht tot interne regeringskringen, aarzelden Webb en McNamara niet aan het maanproject een onverhuld' oorlogszuchtig doel toe te schrijven: „Onze prestaties in de ruimte vormen een belangrijk element in de Internationale wedijver tussen het Sovjet-stelsel en het onze. De niet-militaire, niet-commerciële, niet-wetenschappelijke maar civiele projecten zoals maan- en planeten-onderzoek maken in deze zin deel uit van de strijd aan het onzekere front van de koude oorlog". En alsof deze noodzaak nog niet genoeg was, werd zij geëvenaard en gesteund door de vereisten voor Amerika's koude oorlogseconomie. Van vele kanten werd destijds de eis gehoord dat besloten zou worden tot een grote sprong voorwaarts' op het terrein van de wapenproductie. Tot degenen die hiervan het best op de hoogte waren, behoorde de man die belast was met de leiding over ruimteprojecten en defensie op het Begrotingsbureau. Willis H. Shapley. Shapley, die nu een belangrijke post bekleedt bij NASA, is één van de zeer weinige leidende figuren, verbonden aan het ruimtebeleid die bereid is om met enige oprechtheid te spreken over het besluit tot de maanlanding. Het economisch argument sloot volledig aan bij het politiek argument. „Zowel militaire leiden als militaire staatslieden in het Congres meenden dat zij een of ander goed excuus moesten zoeken voor het ontwikkelen van een nieuw soort van aandrijfraketten, ofschoon zij niet precies konden aantonen waarvoor deze benodigd warm", verklaarde Shapley. „Het maanprogram was hun prachtkans om zo gauw moge luk hun zin te krijgen". De militaire raketten, zoals de Titan. de Minuteman en Polaris naderden hun voltooiing. Er heerste grote bezorgdheid over de vliegtuig en ruimtevaartindustrie. Konden wij ons de economische gevolgen veroorloven van een vermindering in de afname van oorlogsmaterieel? Men kon zich moeilijk een betere methode denken om de defensie-industrie gerust te stellen en met haar de voornaamste klant, de Luchtmacht, die altijd om meer vroeg". Dit was niet alleen maar een politieke makelaarstransactie. Maanraketten konden, zo nodig, gebruikt worden voor militaire doeleinden. „Door de fabrikanten van projectielen aan de slag te houden met bet maken van ruimteraketten, hield ze ook in..paraatheid om terug te keren tot het fabriceren van projectielen", verklaart Shapley. Je behield je paraatheid zonder het tempo van de wapen wedren te verhogen".

Prijsgeven

De lanceerplaatsen in Huntsville en op Kaap Kennedy zouden zelfs gebruikt kunnen worden voor een meer nabijgelegen doel. zoals sommige mensen in Washington nu bereid zijn toe te geven. Men zou het maanproject nooit prijsgeven wegens politieke of technische zwakte, maar de Internationale situatie zou er mogelijkerwijze een eind aan hebben kunnen maken. Er was een stilzwijgende overeenkomst in bet Witte Huis, tenminste tot aan 1963.' dat men, met het oog op kritische gebeurtenissen, zoals die in Berlijn en Cuba. het ruimteprogram zou moeten prijsgeven. De voor dit program benodigde enorme reserves aan technologische kennis en arbeidskrachten zouden voor andere doeleinden moeten worden gebruikt. En Wernher von Braun zou misschien opnieuw ten oorlog zijn gegaan. Dit gebeurde gelukkig niet Niet Moskou of Havana, maar de maan is het doelwit gebleven van Kaap Kennedy. Maar de koude oorlog bestaat nog steeds. Hoe is de stand van zaken op dit beweeglijke front? Is het Amerikaans prestige, waarop Webb zich beriep en dat Kennedy hartstochtelijk verlangde, groter in 1969 dan het was in 1961? Richt de wereld zijn blik naar het Westen met diepere bewondering? Is Amerika veiliger? Tevredener? Is de mens haar dankbaar? Behoort hij haar dankbaar te zijn? Is het maanproject de moeite waard geweest? Betekent het een begin of een einde? WORDT VERVOLGD [Terug]

[Photo: Lyndon Johnson, toen nog vice-president, in gesprek met minister van defensie McNamara.]

Source: De Tijd, 25-07-1969.
Dit zijn naar alle waarschijnlijkheid de artikelen waar Bill Kaysing vele malen aan refereerde, als kritische Nederlandse nieuwsartikel, tijdens de Apollo 11 maanlanding.

25 07 1969 maanreis militair belang.jpg

Share and link to this article.

We use cookies to improve our website and your experience when using it. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. To find out more about the cookies we use and how to delete them, see our privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive plugin by www.channeldigital.co.uk